Αυτό το διαχρονικό έργο, υπογραμμίζει πως η Ελλάδα μπορεί να αλλάζει, αλλά πάντα θα βρίσκει τρόπο να κάνει το δράμα λίγο κωμωδία και την κωμωδία λίγο δράμα.

          Οι ηθοποιοί δημιουργούν ένα σκηνικό σύμπαν αποσύνθεσης, όπου η ανθρώπινη ταυτότητα διαλύεται και ξανασχηματίζεται συνεχώς μπροστά στα μάτια του θεατή.

          Η "Σοφία Αποστόλου" της παράστασης, γίνεται το τελευταίο απομεινάρι μιας γενιάς που έζησε με μεγάλες προσδοκίες και κατέληξε να μιλάει μέσα στο σκοτάδι, χωρίς την βεβαιότητα ότι κάποιος την ακούει.

          Μία ελεγεία για την αγάπη, την απώλεια, τη μνήμη, την ενοχή, τη γονεϊκότητα την κλιματική αλλαγή, την ανθρώπινη επιβίωση μέσα σε συνθήκες αποξένωσης.

Ένα  περίεργο ζευγάρι, μέσα από την ξεκαρδιστική άγνοιά του, σκοντάφτει σε μια βαθιά ανθρώπινη αλήθεια για τη θέση του στο σύμπαν, τη μοναξιά και τη δυσκολία επικοινωνίας και κατανόησης.

Η παράσταση έχει ρυθμό, καυστικότητα και μια υπόγεια τρέλα. Σφάζει με το βαμβάκι και τελικά καταφέρνει να πει πολύ περισσότερα για την κοινωνία, από ότι δέκα πάνελ πολιτικών. Και μάλιστα με καλύτερο φωτισμό.

          Η γραφή της Swithinbank βασίζεται σε μια μη γραμμική αφήγηση, όπου το παρελθόν εισβάλλει συνεχώς στο παρόν, με τους χαρακτήρες να επιστρέφουν σε ένα καθοριστικό τραυματικό γεγονός που στιγμάτισε τη ζωή τους.

Έργο με ιδιόρρυθμη αίσθηση του χιούμορ, χαρακτηριστικό που η σκηνοθεσία του Μάκη Παπαδημητρίου εκμεταλλεύεται εξελίσσοντάς το σε μια steampunk φάρσα με ήρωες που μετατρέπονται σε απελπισμένους διασκεδαστές.

Το έργο σκιαγραφεί το πορτρέτο του θρυλικού ηθοποιού John Barrymore στα τελευταία στάδια της ζωής του. Μια συναισθηματική και ψυχολογική κατάδυση ενός ανθρώπου, που υπήρξε ιδιοφυΐα αλλά και αυτοκαταστροφικός.

Η Μαρία Πανουργιά δεν θέλει απλώς να «εξηγήσει» τη Νόρα, αλλά να δείξει πώς η ηρωίδα προκύπτει μέσα από ένα πλέγμα κοινωνικών, γλωσσικών και σκηνικών συμβάσεων.