Ο ποιητικός, πυκνός λόγος αποκτά σχεδόν τελετουργική διάσταση, χωρίς  να απομακρύνεται από τον σύγχρονο ρεαλισμό. Οι αποτρόπαιες πράξεις εκτυλίσσονται εκτός σκηνής, όπως στις αρχαίες τραγωδίες.

          Η παράσταση είναι μια ανάγνωση ζωντανή και φρέσκια, που τιμά το κλασικό κείμενο, ακριβώς επειδή τολμά να το ταράξει.

          Το ευφυές στην συνθήκη είναι ότι ο ίδιος ο Μπέκετ είναι παρών, ενεργός και ζωντανός συνομιλητής (με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης) και όχι απλώς μύθος.

          Αίσθημα πνιγμονής καταλαμβάνει από τα πρώτα λεπτά τους θεατές. Ένας εφιάλτης γεννιέται επί σκηνής! Ο ήρωας πλανάται ξένος και αποσυνάγωγος, αντιμέτωπος με τρομαχτικά πρόσωπα, και εσωτερικούς δαίμονες.

          Η Πίνα Μπάους παρατηρεί και επαναπροσδιορίζει τη γκρίζα ζώνη μεταξύ επιθυμητού και ανεκτού, εκεί όπου γεννιέται η «σιωπηλή» βία, η «ευγενής» επιβολή, το «αθώο» φλερτ.

          Η παράσταση επιχειρεί να μετατοπίσει το βλέμμα από την «καλή πρόθεση» ενός γάμου, στον μηχανισμό της σύγχρονης, αόρατης έμφυλης βίας.

          Ο κ. Κωνσταντίνου προσφέρει έναν «Λουκά» ανθρώπινο, ευάλωτο, μελαγχολικό και συγκινητικό. Κάθε παύση, κάθε βλέμμα, κάθε ατάκα έχει τη βαρύτητα μιας πολυετούς διαδρομής με τεράστιο θεατρικό και πολιτισμικό φορτίο.

          Ο Μοσχόπουλος δείχνει για ακόμη μία φορά την εμμονή του σε ένα θέατρο που δεν καθησυχάζει, αλλά κρατά σε διαρκή εγρήγορση. Η παράσταση δεν «οδηγεί» το συναίσθημα, το αφήνει να αναδυθεί. Η ημέρα κλείνει όπως άνοιξε. Με αδιέξοδο…

          Η σκηνοθετική ανάγνωση αρνείται να προσφέρει την παρηγοριά της «αντίστασης από θέση ασφαλείας». Δεν εξωραΐζει την επιλογή της ρήξης. Αναδεικνύει την επαγγελματική αβεβαιότητα, τον αποκλεισμό από δίκτυα και την αόρατη μαύρη λίστα.

          Ένας «Σόλνες» μονίμως στο ίδιο συναισθηματικό επίπεδο. Θυμωμένος, φοβισμένος, έτοιμος να καταρρεύσει από την αρχή ως το τέλος. Χωρίς αιφνιδιασμό όμως, η πτώση χάνει τη δύναμή της.