Η βία ελλοχεύει στη μνήμη, μεταμφιέζεται σε φόβο και επιστρέφει ως ανάγκη για τιμωρία. Η σκηνοθεσία  φωτίζει όχι μόνο την εξωτερική σύγκρουση των προσώπων, αλλά και τον αθέατο πόλεμο που διεξάγεται μέσα τους.

          Πίσω από την τεχνολογική επίδειξη και την υπέρμετρη φιλοδοξία, η παράσταση δεν συγκροτεί μία συνεκτική δραματουργία. Εγκλωβίζεται στην ίδια την αισθητική της, υποκαθιστώντας τη θεατρική ουσία με αδιάκοπη συσσώρευση εικόνων & ήχων.

          Στον πυρήνα του έργου, βρίσκεται η σχέση του ανθρώπου με την τεχνητή νοημοσύνη και τα όρια ανάμεσα στην προσωπική δημιουργία, την ψηφιακή παραγωγή και την ηθική ευθύνη.

          Οι ατάκες είναι γρήγορες, η σάτιρα έχει νεύρο και η αναφορά στη σύγχρονη πραγματικότητα περνά μέσα από το ιστορικό άλλοθι του Μεσαίωνα, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία.

Το «sold» στον τίτλο, δεν σηματοδοτεί απλώς την εμπορευματοποίηση των έργων του Θεόφιλου, αλλά την απειλή να πουληθεί μαζί τους, ένας ολόκληρος κόσμος αθωότητας, μνήμης και αυθεντικότητας

          Οι δυο πρωταγωνιστές αποτυπώνουν γλαφυρά τη φθορά μιας σχέσης, που δεν τελειώνει με θεαματικό πάταγο, αλλά με μικρές καθημερινές ήττες. Μια κωμωδία για τον έρωτα, τον χωρισμό και το real estate.

          Σε μία εποχή, όπου το θέαμα συχνά ταυτίζεται με την τεχνική αρτιότητα και τον οπτικό εντυπωσιασμό, η επιλογή μιας λιτής, χειροποίητης θεατρικής γλώσσας αποκτά ιδιαίτερη αξία.

          Η ακριβής σκηνοθεσία του Γιωργή Τσουρή ισορροπεί ανάμεσα σε ωμό ρεαλισμό και σαρκαστικό χιούμορ, σε κοινωνική παρατήρηση και ανθρώπινη τραγωδία, αναδεικνύοντας τη βία που κρύβεται στις καθημερινές συναλλαγές.

          Το έργο μεταφέρει το ερώτημα από το Άουσβιτς στο κουπέ, από την Ιστορία στο παρόν, από τον Μένγκελε στον καθημερινό άνθρωπο. Και ίσως αυτό είναι το πιο ανατριχιαστικό του διακύβευμα.

          Η σκηνοθεσία κρατάει τον πυρήνα της σύγκρουσης καθαρό, η ρέουσα μετάφραση υπηρετεί τη θεατρικότητα του λόγου και η εικαστική δουλειά δημιουργεί έναν χώρο, που είναι μέρος της δραματουργίας.