«PUSH UP» | ΚΡΙΤΙΚΗ
- Ημερομηνία: Τετάρτη, 25/02/2026 17:11
Ένα ατελείωτο εταιρικό πάρτι με μουσική, χορό, σαμπάνια, σεξ, εξομολογήσεις. Χωρίς φραγμούς, οι μάσκες πέφτουν, οι σχέσεις χαλαρώνουν, οι στόχοι ξεκαθαρίζονται. Τα πάντα στον βωμό της επαγγελματικής επιτυχίας. Και την επόμενη μέρα, ατελείωτα «push up» meetings για τη νέα καμπάνια και την πολυπόθητη θέση στο Ντουμπάι. Σχέσεις εξουσίας, έμφυλες διακρίσεις, ηλικιακός ρατσισμός. Ποιος θα αντέξει; Ποιος θα πατήσει επί πτωμάτων; Ποιος θα κερδίσει; Ποιος θα παραμείνει άνθρωπος;
Αυτός είναι ο στυγερός κόσμος του έργου «Push Up» του Roland Schimmelpfennig. Μια σύγχρονη αρένα εξουσίας, όπου οι λέξεις λειτουργούν σαν χτυπήματα και η φιλοδοξία σαν αόρατος μηχανισμός πίεσης. Ο συγγραφέας αποδομεί τον μύθο της επαγγελματικής ανέλιξης, αποκαλύπτοντας τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φιλοδοξία και την χειραγώγηση. Η γλώσσα γίνεται όπλο, οι σχέσεις μετατρέπονται σε στρατηγικές κινήσεις και η επιτυχία αποκτά τίμημα. Οι ερωτικές ή υπαινικτικές σχέσεις αποτελούν πεδίο διαπραγμάτευσης δύναμης. Το σώμα γίνεται εργαλείο, διακύβευμα και μέσο επιβολής.
Το έργο αποτελείται από τρεις σκηνές-επεισόδια με διαφορετικά ζεύγη χαρακτήρων κάθε φορά, που ουσιαστικά είναι η αντίθετη όψη του ίδιου νομίσματος. Δύο ανερχόμενα στελέχη κονταροχτυπιούνται για το σποτ της νέας καμπάνιας, αφού έχει προηγηθεί μεταξύ τους ένα φλογερό one-night stand. Η γυναίκα του ιδιοκτήτη χειραγωγεί τη νεότερη υπάλληλο από φόβο και ζήλια. Ο ηλικιωμένος υπάλληλος ονειρεύεται την προαγωγή στο Ντουμπάι, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπος με τον νεαρό προστατευόμενό του.
Η ένταση παράγεται μέσα από υπαινικτικούς διαλόγους, η δράση είναι κυρίως λεκτική και ψυχολογική, η επανάληψη μοτίβων δημιουργεί ένα κλειστοφοβικό σύμπαν. Η γυναικεία διεκδικητικότητα αντιμετωπίζεται ως απειλή και ως «υπέρβαση ρόλου». Η απώλεια κύρους ισοδυναμεί με απώλεια ανδρισμού. Η παράσταση υποδεικνύει ότι το εταιρικό σύστημα καταπιέζει γυναίκες και άνδρες, εγκλωβίζοντάς τους σε πρότυπα ισχύος και αδιάκοπης επίδοσης. Οι γυναίκες οφείλουν να αποδεικνύουν διπλά την αξία τους, οι άνδρες οφείλουν να μην αποτύχουν ποτέ, οι νεότεροι πρέπει να υπερβούν τους παλαιότερους,
Η Έφη Ρευματά αναλαμβάνει την μετάφραση, την διασκευή και τη σκηνοθεσία του κειμένου, κάτι που δίνει στην παράσταση έναν πιο ενιαίο και προσωπικό τόνο. Επιλέγει μια ρυθμική, σχεδόν χορογραφημένη σκηνική γλώσσα χωρίς συναισθηματικές ρωγμές, δημιουργώντας ένα περιβάλλον «εταιρικής αποστείρωσης». Το σκηνικό σύμπαν της Μαργαρίτας Τζαννέτου δεν επιτρέπει ανάπαυση και ο ρυθμός μιμείται το αδυσώπητο τέμπο της εργασιακής ζούγκλας.
Η μουσική του Φοίβου Σαμαρτζή, η κίνηση της Άννας Μάγκου και τα φώτα του Αντώνη Καρανδεινού λειτουργούν περισσότερο σαν εσωτερικός ψυχολογικός χάρτης, παρά ως απλό αισθητικό υπόβαθρο, υπογραμμίζοντας στιγμές έντασης και συγκρούσεων.
Οι ερμηνείες των Κώστα Ανταλόπουλου, Αθανασίας Κουρκάκη, Θεμιστοκλή Μαλεσάγκου, Νίκου Στεργιώτη, Βιβής Φωτοπούλου κινούνται σε ικανοποιητικό επίπεδο με ένταση και συνεκτικότητα, με προεξάρχουσα την Φανή Παναγιωτίδου.
«PUSH UP», ο καθρέφτης της σύγχρονης καπιταλιστικής ζούγκλας, δοσμένος με χιούμορ, για να αντέξουμε την ασχήμια.