«ΔΥΟ Ή ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΞΕΡΩ ΓΙ' ΑΥΤΟΝ» | ΚΡΙΤΙΚΗ
- Ημερομηνία: Παρασκευή, 03/04/2026 22:30
Βγαίνοντας από το Θέατρο Προσκήνιο, ένιωσα ότι δεν είχα δει μια παράσταση με την κλασική έννοια, αλλά κάτι πιο κοντά σε ένα παζλ εξομολογήσεων, που με κέρδισαν από την αρχή με την αλήθεια τους. Το «Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν» σε σκηνοθεσία του Ανέστη Αζά δεν προσπαθεί να σου πει απλώς ιστορίες, αλλά να σε αγγίξει, να σε ταρακουνήσει, να σου υπενθυμίσει...
Είναι ένα έργο που κινείται ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη μυθοπλασία, επιχειρώντας να ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο γύρω από την κρίση της σύγχρονης ανδρικής ταυτότητας, αναδεικνύοντας τη ρευστότητα των ρόλων και την αμηχανία που προκύπτει από την κατάρρευση των παραδοσιακών προτύπων.
Δραματουργικά δεν ακολουθεί μία γραμμική αφήγηση, αλλά συντίθεται από προσωπικές ιστορίες, βιωματικά στοιχεία και συλλογικές μαρτυρίες του θιάσου. Μέσα από αυτήν την πολυφωνική δομή, που φιλτράρεται από την Ιωάννα Κανελλοπούλου και τον Μιχάλη Πητίδη, το έργο εστιάζει στη μορφή του πατέρα ως σημείο αναφοράς, άλλοτε ως πρότυπο, άλλοτε ως απουσία ή τραύμα. Οι αφηγήσεις μοιάζουν με θραύσματα μνήμης, που σταδιακά πλάθουν μια ευρύτερη εικόνα για το τι σημαίνει να είσαι άντρας σε μια εποχή μετάβασης.
Το πιο ενδιαφέρον για μένα ήταν ότι η παράσταση δεν μιλάει τελικά μόνο για τους άντρες ή τους πατεράδες. Μιλάει για τη δυσκολία όλων μας να ορίσουμε τον εαυτό μας, όταν τα παλιά σχήματα έχουν καταρρεύσει. Μιλάει για σιωπές και πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ και κάπου εκεί αρχίζεις να φέρνεις στο μυαλό δικά σου πρόσωπα και καταστάσεις. Ο «αυτός» του τίτλου γίνεται ένας καθρέφτης και ίσως γι’ αυτό μένει τόσο ανοιχτός. Η συγκίνηση δεν επιβάλλεται, έρχεται σχεδόν ύπουλα.
Ο Ανέστης Αζάς, με την αρωγή της Ιωάννας Κανελλοπούλου και του Βαγγέλη Βλάχου, παραμένει πιστός στη γνώριμη σκηνοθετική του γραμμή, αξιοποιώντας μια λιτή, σχεδόν απέριττη σκηνική προσέγγιση. Η έμφαση δίνεται στον λόγο, τον αυτοσχεδιασμό και την παρουσία των ηθοποιών, χωρίς περιττά σκηνικά μέσα ή εντυπωσιοθηρία. Η επιλογή αυτή ενισχύει την αίσθηση αυθεντικότητας και επιτρέπει στο κοινό να εστιάσει στο περιεχόμενο των αφηγήσεων.
Οι ερμηνείες κινούνται σε μια συνειδητά μη επιτηδευμένη εξομολογητική γραμμή, που ευθυγραμμίζεται πλήρως με τη ντοκιμαντερίστικη λογική της σκηνοθεσίας. Οι ηθοποιοί: Γιώργος Βαλαής, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Μάρω Σταυρινού, Κωνσταντίνα Τάκαλου και Ρίνο Τζάνι δεν επιδιώκουν να «κατασκευάσουν» ρόλους με την παραδοσιακή έννοια, αλλά λειτουργούν ως φορείς προσωπικών αφηγήσεων και εμπειριών, διατηρώντας μία αίσθηση ειλικρίνειας, χιούμορ, αυθεντικότητας και αμεσότητας.
Το σκηνικό και τα κοστούμια της Διδούς Γκόγκου, οι φωτισμοί του Γιώργου Κασσάκου και η μουσική του Παναγιώτη Μανουηλίδη πλαισιώνουν οργανικά τη συνθήκη.
Το «Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν» είναι μία παράσταση που σε συνεπαίρνει για την ειλικρίνεια της ματιάς της. Και ίσως αυτό να είναι και το πιο σημαντικό της επίτευγμα. Κάπου εκεί νομίζω ότι είδα και τον δικό μου μπαμπά...