«KONTAKTHOF» | ΚΡΙΤΙΚΗ
- Ημερομηνία: Πέμπτη, 29/01/2026 21:10
Το Kontakthof της Pina Bausch, που στα γερμανικά σημαίνει αυλή συναναστροφών ή χώρος επαφής/συναντήσεων, θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα της για την ιδιόμορφη χοροθεατρική γλώσσα, φορτισμένη με χιούμορ και συγκίνηση. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο Opernhaus Wuppertal της Γερμανίας από την Tanztheater Wuppertal, στις 9 Δεκεμβρίου 1978, ενώ στην Ελλάδα έκανε την εμφάνισή του στο Ηρώδειο, το 1988, από την Tanztheater Wuppertal. Φέτος, η ελληνική παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου σε συνεργασία με το Pina Bausch Foundation, διατηρεί τον πυρήνα του έργου, επαναπροσδιορίζοντας τα όρια της ανθρώπινης επαφής. Ο 23μελής θίασος από ερμηνευτές, ηλικίας 21-55 ετών, κερδίζει σε αμεσότητα καθώς εκτίθεται σωματικά. Σε μια αίθουσα χορού, άνδρες με σκουρόχρωμα κοστούμια και γυναίκες με σατέν φορέματα και ψηλοτάκουνες γόβες θα συναντηθούν, θα ξεδιπλώσουν τα συναισθήματά τους, θα πετάξουν στα σύννεφα, θα γκρεμοτσακιστούν.
Δεν είναι τυχαίο που το έργο επιστρέφει ξανά και ξανά με διαφορετικές διανομές και εκδοχές, αλλά με συνέπεια στον πυρήνα του. Εξερευνά την ανθρώπινη επαφή ως διαδικασία που περιλαμβάνει επιθυμία, φόβο, αμηχανία, απόρριψη, τρυφερότητα, βία. Το Kontakthof, ένα μίγμα ανθρώπινων συμπεριφορών, μοιάζει τόσο οικείο και επίκαιρο, το οποίο θα μπορούσε να έχει γραφτεί μετά το κίνημα #MeToo. Η Πίνα Μπάους παρατηρεί και επαναπροσδιορίζει την γκρίζα ζώνη μεταξύ επιθυμητού και ανεκτού, εκεί όπου γεννιέται η «σιωπηλή» βία, η «ευγενής» επιβολή, το «αθώο» φλερτ.
Στο Kontakthof, οι χειρονομίες και τα «αθώα» αγγίγματα επαναλαμβάνονται μέχρι να χάσουν κάθε ίχνος ρομαντισμού. Φωτογραφίζει μια κοινωνία που έμαθε να θεωρεί την επαφή αυτονόητη και τώρα αναγκάζεται να τη διαπραγματευτεί εκ νέου. Άβολο, αλλά απαραίτητο.
Στο Kontakthof, δεν υπάρχει γραμμική πλοκή, παρά μόνο άνθρωποι που διψούν για επαφή. Προσπαθούν να αγγίξουν ο ένας τον άλλον, να κοιταχτούν, να συνδεθούν, να χορέψουν, να ερωτευθούν. Κι έπειτα, έρχεται ο φόβος της έκθεσης, η απόρριψη, η αποτυχία, η αμηχανία, η απογοήτευση, η μοναξιά. Αγάπη, τι δύσκολο πράγμα!
Η Πίνα Μπάους μιλάει για τον έρωτα χωρίς συναίνεση, για τα αγγίγματα που δεν αμφισβητήθηκαν ποτέ, για τα αμήχανα γέλια, για το μηχανικό φλερτ.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικές είναι οι εναρκτήριες σκηνές της έκθεσης των ανθρώπινων σωμάτων ενώπιον του κοινού. Χέρια, πόδια, στάσεις, χαμόγελα. Αυτομάτως, η παράσταση μετατρέπεται σε σιωπηλή ανάκριση, οι ερμηνευτές σε αναλώσιμα αντικείμενα αποδοχής ή απόρριψης και οι θεατές σε στυγερούς κριτές.
Και υπάρχει και η σιωπηλή βία, η εξουσία που κρύβεται πίσω από κάθε «απλό άγγιγμα». Όταν οι χορευτές προσπαθούν να συνδεθούν και κάποιος «σπάει» τη σύνδεση, δεν είναι απλώς σκηνοθετική επιλογή. Είναι ο καθρέφτης μας. Συγκλονιστικότατη, είναι η σκηνή της κακοποίησης. Η γυναίκα (Εβίνη Παντελάκη), μοιάζει σαν μαριονέτα, έρμαιο στις ερωτικές διαθέσεις όλων των ανδρών.
Η εκδοχή του ελληνικού «Kontakthof» είναι ωμή και ειλικρινής. Οι ερμηνευτές: Θανάσης Ακοκκαλίδης, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Βίκυ Βολιώτη, Κατερίνα Γεβετζή, Δημήτρης Γεωργιάδης, Μαριλένα Δάρα, Δάφνη Δρακοπούλου, Νίκος Ζιάζιαρης, Ναταλία Καλογεροπούλου, Δημήτρης Κολλιός, Μελίνα Κόντη, Νίκος Κουσούλης, Κωνσταντίνος Κοντογεωργόπουλος, Νίκος Λεκάκης, Έρη Μάγκου, Δημήτρης Μανδρινός, Ιωάννης Μπάστας, Αλεξάνδρα Όσπιτση, Εβίνη Παντελάκη, Πύρρος Θεοφανόπουλος, Έλσα Σίσκου, Βασιάνα Σκοπετέα, Σάνια Στριμπάκου δεν κρύβονται πίσω από τεχνική αρτιότητα, αλλά εκτίθενται συνειδητά, διαθέτοντας ψυχή, αντοχή, σκηνική ενάργεια, χιούμορ.
«Kontakthof», όταν το σώμα μιλάει δυνατά. Μια εμπειρία ζωντανή!