«ΘΕΟΦΙΛΟΣ SOLD» | ΚΡΙΤΙΚΗ
- Ημερομηνία: Παρασκευή, 16/10/2026 20:59
Κάποιες παραστάσεις δεν χρειάζονται πολλά για να σε αγγίξουν. Ένα σώμα, μία ψυχή εκτεθειμένη, λίγες χειροποίητες κινήσεις και μία μεγάλη αλήθεια που χωράει σε μια μικρή σκηνή.
Το «Θεόφιλος sold» του Σαμψών Ρακά είναι ένα τέτοιο μπιζουδάκι. Μία παράσταση φτιαγμένη με φροντίδα, ευαισθησία και τρυφερότητα, που πλησιάζει τον Θεόφιλο Εμμανουηλίδη, όχι σαν μια γραφική φιγούρα του περιθωρίου, αλλά σαν έναν άνθρωπο που κουβαλούσε μέσα του έναν ολόκληρο κόσμο.
Και στο κέντρο αυτού του κόσμου, ο πάντα εξαιρετικός Χάρης Χαραλάμπους Καζέπης, που αναλαμβάνει να μας φέρει κοντά σε αυτή την τόσο εύθραυστη και συνάμα τόσο δυνατή ψυχή. Με την ψιλόλιγνη παρουσία του, καλείται να συναντήσει τον Θεόφιλο, εκεί όπου συνυπάρχουν η παιδικότητα, η μοναξιά, η ανάγκη για αγάπη και η ακατανίκητη επιθυμία έκφρασης. Να δώσει ζωή σε έναν άνθρωπο που οι άλλοι δυσκολεύτηκαν να καταλάβουν, που έγινε αντικείμενο χλευασμού, αλλά έκρυβε μέσα του τόση χαρά και μια αλήθεια μεγαλύτερη από τις προκαταλήψεις τους.
Έναν άνθρωπο με ψυχή μικρού παιδιού. Ευαίσθητο, αθώο, αλλιώτικο, αυθεντικό. Έναν άνθρωπο που έγινε περίγελος, που τον κορόιδεψαν, που τον πλήγωσαν γιατί δεν χωρούσε στα μέτρα των άλλων. Επειδή έβλεπε τη ζωή με τον δικό του παράξενο τρόπο, διότι δεν ήξερε ή δεν ήθελε να φορέσει το πρόσωπο που απαιτούσε ο κόσμος από εκείνον.
Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος είχε μέσα του μια δύναμη ζωής που κανείς δεν μπορούσε να του πάρει. Τη στιγμή που έπιανε τα χρώματα και τα πινέλα του, όλα άλλαζαν. Ο περίγελος γινόταν δημιουργός, ο αδύναμος γινόταν πανίσχυρος. Ο άνθρωπος που οι άλλοι δεν έπαιρναν στα σοβαρά αποκτούσε τη δική του φωνή, το δικό του σύμπαν, τη δική του αλήθεια. Κι εκεί, μέσα στη ζωγραφική του, ο Θεόφιλος δεν ήταν πια ο αλλόκοτος που κοιτούσαν με συγκατάβαση. Ήταν ελεύθερος γιατί έβλεπε τον κόσμο όπως μόνο εκείνος μπορούσε να τον δει.
Και τι τρυφερό πράγμα να παρακολουθείς έναν άνθρωπο να βρίσκει καταφύγιο στην τέχνη του. Να ερωτεύεται, να ονειρεύεται, να πληγώνεται, να επιμένει. Να προσπαθεί να αγαπηθεί σε έναν κόσμο που συχνά μπερδεύει τη διαφορετικότητα με την αδυναμία και την αθωότητα με τη γελοιότητα.
Η ζωή του, οι έρωτές του, η μοναξιά του, η ζωγραφική του ξετυλίγονται εδώ με έναν τρόπο που δεν φωνάζει για να συγκινήσει. Σου ζητάει απλώς να πλησιάσεις και να κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά. Να αφήσεις για λίγο στην άκρη όσα θεωρείς φυσιολογικά και να αναρωτηθείς ποιος είναι τελικά ο αλλιώτικος και ποιος ο πραγματικά τυφλός.
Δίπλα στον Καζέπη, η Αριάδνη Κωνσταντακοπούλου, με τον αέρινο χορό της, γίνεται η άυλη μούσα του Θεόφιλου, αυτή η θεία έμπνευση που μάγευε το πνεύμα και καθοδηγούσε το χέρι του.
Το sold στον τίτλο δεν σηματοδοτεί απλώς την εμπορευματοποίηση των έργων του Θεόφιλου, αλλά την απειλή να πουληθεί μαζί τους ένας ολόκληρος κόσμος αθωότητας, μνήμης και αυθεντικότητας. Οι «χρωματιστές προσευχές» του κινδυνεύουν να μετατραπούν σε άψυχα εμπορεύματα, αποκομμένα από την ψυχή που τις γέννησε. Κι εκείνος θρηνεί, γιατί βλέπει την προσωπική του Ελλάδα να περνάει στα χέρια του κόσμου. Δεν κλαίει για την αναγνώριση που έρχεται, αλλά για τον κόσμο που χάνεται. Την Ελλάδα που έζησε, ζωγράφισε και αγάπησε με την αγνότητα ενός παιδιού.
Η σκηνοθετική ματιά της Όλιας Λαζαρίδου μοιάζει να προστατεύει αυτό το εύθραυστο υλικό, αφήνοντάς του χώρο να αναπνεύσει με την αρωγή της Κατερίνας Γιαννακά στα χειροποίητα σκηνικά – κοστούμια και τον Θωμά Οικονομάκο στα υποβλητικά φώτα. Γιατί κάποιες ιστορίες δεν χρειάζονται εντυπωσιασμούς, αλλά χέρια απαλά, βλέμμα καθάριο και ανθρώπους που να τις πλησιάσουν με αγάπη και σεβασμό.
Κι αυτό είναι, για μένα, το πιο πολύτιμο στοιχείο αυτής της παράστασης: η αίσθηση πως κάτι μικρό, σχεδόν εύθραυστο, φτιάχτηκε με πολλή ψυχή.
Μία παράσταση κομψοτέχνημα, με τον Χάρη Χαραλάμπους Καζέπη να συναντά τον Θεόφιλο με τη δική του σκηνική αλήθεια και την Όλια Λαζαρίδου να κρατάει με φροντίδα το νήμα αυτής της ευαίσθητης ιστορίας.