«ΕΝΤΟΣ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ» | ΚΡΙΤΙΚΗ
- Ημερομηνία: Παρασκευή, 03/04/2026 23:17
Το «Εντός Περιθωρίου», της Χριστίνας Λαμπούση, στο Θέατρο Μικρό Γκλόρια, σε κατακτά αθόρυβα. Μία petit παράσταση που ξεχωρίζει για τη γλυκύτητα και την ευαισθησία της, υπενθυμίζοντας πως η αγάπη, η επαφή και η έκφραση παραμένουν αξίες αναλλοίωτες στον χρόνο.
Με επίκεντρο την τρίτη ηλικία, καταφέρνει να μιλήσει για την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει, να αγαπά και να ακούγεται σε κάθε στάδιο της ζωής.
Η ιστορία εκτυλίσσεται σε έναν οίκο ευγηρίας, όπου δύο ηλικιωμένοι άνθρωποι συναντιούνται, γνωρίζονται σιγά σιγά και χτίζουν τον δικό τους μικρόκοσμο. Ανάμεσα σε αναμνήσεις, χιούμορ και σιωπές, ανακαλύπτουν ξανά την χαρά της επικοινωνίας και τη σημασία της συντροφικότητας. Το έργο δεν εστιάζει στην φθορά, αλλά στη ζωντάνια που επιμένει να υπάρχει ακόμη και «στο περιθώριο», δίνοντας φωνή σε ανθρώπους που συχνά περνούν απαρατήρητοι.
Παρακολουθώντας, λοιπόν, τους δύο ηλικιωμένους ήρωες, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ και τους δικούς μου ανθρώπους. Τον τρόπο που μεγαλώνουν, σχεδόν αθόρυβα, μπροστά στα μάτια μας. Τις μικρές τους ανάγκες για κουβέντα, για παρέα, για ένα βλέμμα, για μία αγκαλιά.
Αυτό που με άγγιξε περισσότερο ήταν η υπενθύμιση ότι η ανάγκη για αγάπη και συντροφικότητα δεν μειώνεται με τα χρόνια, ίσως γίνεται και πιο έντονη. Και ότι, όσο κι αν παρασυρόμαστε από τους αδυσώπητους ρυθμούς της ζωής μας, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν απλώς να τους αφιερώσουμε λίγο από τον χρόνο μας.
Η σκηνοθεσία της Μαριτίνας Πάσσαρη επιλέγει χαμηλούς τόνους, αφήνοντας χώρο στις παύσεις, στα βλέμματα, σε εκείνες τις μικρές στιγμές που λένε περισσότερα από τα λόγια. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να ακούς πιο προσεκτικά, όχι μόνο τους χαρακτήρες, αλλά και τις δικές σου σκέψεις για πράγματα που ίσως έχεις παραμελήσει.
Οι δύο ηθοποιοί, Μαριλένα Μακρή και Δημήτρης Μπικηρόπουλος, σηκώνουν το βάρος της παράστασης με αξιοσημείωτη φυσικότητα, αποδίδοντας με ακρίβεια τις λεπτές αποχρώσεις των χαρακτήρων. Η σκηνική τους χημεία είναι εμφανής και δημιουργεί στιγμές αυθεντικής συγκίνησης, αλλά και ανάλαφρου χιούμορ. Σε κάνουν να χαμογελάς με μια απλή ατάκα και σχεδόν την ίδια στιγμή, να νιώθεις έναν κόμπο στο λαιμό. Είναι αυτή η λεπτή ισορροπία που κάνει την παράσταση να μοιάζει τόσο ανθρώπινα εύθραυστη. Και μέσα από αυτούς τους δύο ανθρώπους, βλέπεις πρόσωπα οικεία: έναν παππού που επαναλαμβάνει τις ίδιες ιστορίες, μία μητέρα που ζητά λίγο περισσότερο χρόνο μαζί σου και δεν το λέει ξεκάθαρα.
Προσεγμένα το σκηνικό και τα κοστούμια της Χαράς Κονταξάκη, σωστά τα φώτα του Λεωνίδα Φουντούλη, συμβάλλουν στο ωραίο αποτέλεσμα.
Φεύγοντας, δεν είχα την αίσθηση ότι είδα κάτι βαρύγδουπο και «μεγάλο», αλλά κάτι αληθινό, που να με κάνει να τηλεφωνήσω και να δω τους δικούς μου ανθρώπους.
«Εντός Περιθωρίου»: Μια τρυφερή υπενθύμιση ότι η ζωή δεν έχει ηλικία.